fbpx
mood_bad
  • Nog geen reacties.
  • chat
    Schrijf een review
    Blog 1

    Hoe je gedragingen en patronen van weleer, je in de weg kunnen zitten op je werk!

    In mijn praktijk krijg ik regelmatig de vraag van cliënten dat ze zichzelf zo tegenkomen in hun werk. Dat ze diep van binnen weten dat er iets anders nodig is dan datgene wat ze doen. En het lijkt maar niet te lukken datgene te doen dat goed is voor henzelf en voor hun taak. Vaak neem ik ze dan mee in het verschil tussen ons liefdessysteem en ons taaksysteem.
    Hieronder geef ik daar wat meer uitleg over en ik geef je een tip middels een opdracht die je kunt doen.
    Taaksysteem versus liefdessysteem
    Ieder individu kent een systeem van herkomst, het systeem (meestal je gezin) waarin je bent opgegroeid. Je treft er jezelf aan en je zult er je leven lang deel van uitmaken (ook als je besluit nooit meer iets met ze te maken te willen hebben).
    Binnen dit systeem hebben we allemaal een bepaalde plek ingenomen en vanuit die plek hebben we onbewust een taak in ons gezin op ons genomen, zodat we onszelf welkom voelde in het systeem en erbij hoorden. Vaak hoort bij iedere plek in het systeem een andere taak, je broer(s) of zus(sen), zullen jullie gezamenlijke geschiedenis zich anders herinneren dan jij dat doet. Je ouders hebben weer een heel ander perspectief en weer andere herinneringen.
    En zo leef jij je leven, vanuit die plek met de gedragingen en patronen die erbij horen, want zo heeft het (over het algemeen) altijd gewerkt voor je. We noemen dit ons liefdessysteem.
    Wanneer we dan oud genoeg zijn om uit huis te gaan, te gaan werken bijvoorbeeld, is het niet gek dat we dit liefdessysteem mee naar ons werk nemen. Naast je professionele taak die je hebt gekregen, neem je jezelf mee met je gedragingen en patronen vanuit je liefdessysteem.
    Je zult op je werk in allerlei situaties terecht komen en je gaat deze als bijna vanzelfsprekend oplossen door het herhalen van jouw gedragingen of patronen uit je liefdessysteem.
    Een voorbeeld. Stel jij bent thuis altijd degene geweest die nooit zeurde, niet sprak over je emoties, er graag was voor de ander, een luisterend oor, stevige schouders, oplossend voor de ander, doorgaan als het tegenzit, nog meer ‘last’ van de ander op je nemen, want je bent sterk, jij kan het dragen, etc.
    Wat je dan vrijwel automatisch gaat doen in je werk, is je precies zo gedragen. Je hoort de problemen van je collega’s aan. Je biedt een luisterend oor, neemt ze werk uit handen, loopt net even harder, etc.

    Is dit gedrag effectief? Helpt jou dit bij het vervullen van jouw professionele taak? Waarschijnlijk niet. Overschaduwt jouw handelen je eigen taak? Zodat je werkvoorraad alleen maar toeneemt en je jezelf afvraagt wanneer je nu weer eens aan je eigen werk toekomt. Waarschijnlijk wel.

    Wat hier gebeurt is dat je liefdessysteem over je taaksysteem heen schuift. Hiermee verlies je de focus op je werk en ben je verstrikt geraakt in de dynamieken van weleer.
    Een taaksysteem is wezenlijk anders dan een liefdessysteem. Een organisatie heeft een bepaald doel of een bepaalde maatschappelijke opgave. Jij werkt of geeft leiding bij of binnen deze organisatie omdat jij daar een bepaalde taak te doen hebt. Voldoe jij niet meer aan die taak dan is er geen plek meer voor jou en eindigt je lidmaatschap hier. Wil jij zelf niet meer bijdragen aan de taak die van je gevraagd wordt dan ga je zelf weg en eindigt je lidmaatschap ook. Ook het bestaan van de organisatie is tijdelijk, afhankelijk of het doel of opgave blijft bestaan.

    Bij een liefdessysteem blijft er altijd plek voor jou en dit systeem zal ook voort blijven bestaan, aangezien de taak hierin is het leven (en de liefde) door te geven.

    Een organisatie heeft echter ook liefde en passie nodig, bevlogen medewerkers, een aanstekelijke energie.
    De taak is het doel, de liefde is het voertuig om dit doel te bereiken
    (Uit cursusmap “Professionele begeleiding van organisaties”; Phoenix opleidingen, 2017)

    Een organisatie zonder liefde is futloos en beneemt je de adem en energie.
    Weet dat het onvermijdelijk is dat liefdessystemen meegenomen worden in het taaksysteem, dat doen we allemaal, ook teamleiders, directeuren en de oprichters.
    Het is fijn als je je bewust bent van deze twee systemen, zodat je op je werk vaker voor jezelf kunt kiezen vanuit je professionele taak in plaats van te acteren vanuit je liefdessysteem.
    Wil je hier eens mee aan de slag? Hieronder een oefening die je op je werk kunt doen (zonder dat iemand dat door heeft...).
    Oefening:
    Neem twee bierviltjes, papiertjes, onderzetters o.i.d. mee en zorg dat jij weet welk van die twee het liefdessysteem vertegenwoordigt en welke het taaksysteem.
    Leg deze op je bureau, neem ze met je mee, wat dan ook.
    Haal ze iedere dag even tevoorschijn. Leg ze voor je neer en vraag jezelf af: “Is mijn liefdessysteem over mijn taaksysteem heen geschoven?” Dan leg je ze over elkaar heen.
    Schuif ze nu uit elkaar en vraag jezelf af wat je dat te doen hebt? Vraag jezelf af wat er gebeurt is dat je die twee over elkaar heen geschoven hebt en maak jezelf bewust van wat je op je werk bent gaan doen wat je zo kent uit je liefdessysteem.
    Wat heb jij te doen zodat je meer aan je eigen taak toekomt? Spreek een intentie met jezelf af en bevraag jezelf de volgende dag hierover.
    Succes!

    Blog 2

    Koudwatervrees

    Sluit je ogen eens? En stel jezelf de vraag, wat zie, voel, ruik ik als ik aan koudwatervrees denk?


    Ik sluit mijn ogen, ik ben op Terschelling. Aan het strand met dierbaren. Er waait een licht briesje, het zand speelt om mijn voeten. De fietsen geparkeerd aan de andere kant van het duin. Zo lopen we het steile duin op. De schoenen gaan direct uit, ik ervaar het warme en koude zand onder mijn voeten en tussen mijn tenen. Het werkt vertragend. Mijn ademhaling verdiept zich, ik geniet van de sensatie rondom mijn voeten. Als kleine elektrische stroompjes verplaatst deze zich langzaam door heel mijn lijf. Zand, zo lekker.

    De klim is stevig en bij iedere stap zak ik zo weer een halve terug in het losse zand. De zee kan ik nog niet horen, alleen het ruisen van de wind en mijn eigen ademhaling.

    Reikhalzend kijk ik uit naar de eerste glimp van de zee en het strand. Dat verlangen, als kriebels door mijn buik, als vlinders in het land van verliefdheid.

    En dan? Het geluid van de zee is er eerst, het aanspoelen en terugtrekken van de golven.

    De inleiding, om vervolgens haarzelf in al haar pracht aan ons te onthullen. Hoe zij zich iedere keer weer uitdagend op het strand weet te werpen als een spel van aantrekken en afstoten. Het kleine meisje in mij ontwaakt en met grote passen ren ik naar beneden het strand op. Joelend, lachend!

    Wanneer mijn voeten het zoute water raken, maakt een geheel andere sensatie zich van mij meester, koud!! Het is alsof een meute enthousiastelingen tot stilstand komt en besluit compleet de andere kant op te rennen. 'Nee', roept mijn verlangen, 'niet weg gaan!'

    Maar mijn hoofd heeft heel andere plannen. Koudwatervrees...

    Daar sta ik dan met mijn bikini in mijn ene hand en mijn handdoek in de andere. Met een tweestrijd in mij zoals ik die alleen ken van vroeger, schreeuwend tegen mijn moeder, die onvermurwbaar is, "Het gebeurt niet!"

    Maar dit is nu en geen toen. Liefdevol neem ik mijn angst bij de hand en kleed me rustig om. Nee warm is het ook op het strand niet, maar echt koud? Ook dat valt reuze mee.

    Soms vraagt het de kunst om op zoek te gaan naar de achterdeur van je angst. Waar kom je dan uit je als daarnaar op zoek gaat?

    Mijn lijf weet de weg, kent het vertrouwen. De rollen zijn omgedraaid, geef mij je hand, ik neem je mee.

    Ik kleed me bewust heel rustig om en geef de wind vrij spel rondom mijn benen, buik en rug. Ik geef mijzelf adem als de kou hem wil nemen.

    En wanneer ik er klaar voor ben loop ik rustig de zee in, ik volg mijn hartslag en laat mijn ademhaling leiden. Dan langzaam komt mijn kleine meisje weer tevoorschijn en pakt mijn hand vast, ze lacht.

    En samen rennen we alsnog dat laatste stukje de zee in. Het koude water zet langzaam iedere vezel van mij in vuur en vlam, en omarmt me met heel haar wezen. Met de minuten die voorbij gaan ontspant mijn lichaam zich meer en meer.

    Ik ben er, ik voel me opnieuw geboren.

    Springend, dansend en zwemmend geniet ik van ons samenzijn.

    We doen het allemaal anders maar uiteindelijk is er dat ene dat ons verbindt; de bereidheid tot overgave en loslaten.